Op uitnodiging van Sanne Balvert was ik gespreksleider bij een ontroerend mooi symposium over leven met dementie. We bespraken diverse vernieuwende concepten van zorg en aandacht voor zowel degene met de diagnose als voor de mantelzorger en ik ging in gesprek met enkele ervaringsdeskundigen over hun omgang met de ziekte. Het meest werd ik geraakt door de ene mantelzorger die zich de benen onder het lijf vandaan liep, maar toch alsmaar het knagende gevoel bleef houden dat hij het mantelzorgen nog niet “goed genoeg” deed. Of door de andere mantelzorger die kwaad op zichzelf was als ze weer eens van zichzelf vond dat ze een te kort lontje had en vergat dat ze boos was op de ziekte, niet op haar man. En natuurlijk door de vrouw die zelf Alzheimer heeft en die nadat haar geliefde had verteld over hun belofte om hoe dan ook bij elkaar te blijven toch maar even opmerkte: ‘Soms vraag ik me wel af of hij nu blijft omdat ie dat echt zelf wil, of omdat dat nu eenmaal de afspraak is.’
En toch, hoewel de zwaarte van het onderwerp er natuurlijk volledig mocht zijn, bleef er gelukkig ook ruimte voor lichtheid. Dat werd dan weer mooi vastgelegd door fotograaf Robbert Nieuwenhuijs:
